Met de trein was het negen uur rijden van Bandung naar Solo. Ik zat in een coupe bij een groep Nederlanders wat me nog tot een leuk gedicht inspireerde. Het was een prachtige route door de rijstvelden, langs hoge bergen en over grote rivieren.
Het hotel in Solo was prachtig art-deco met glas in lood, statige bruine meubels en bediening met een vrolijke rode Kerstmanmuts op. Ook zeggen ze hier Merry Christmas tegen elkaar. Wel bijzonder want ongetwijfeld weten ze als moslim niet wat het betekent. Mijn kamer had helaas geen ramen die open konden, behalve naar de gang. Wel een warme douche en een tv, de laatste heb ik niet gebruikt, de eerste wel.
In Solo heb ik de toeristische hoogtepunten bezocht. Kennelijk zijn ze hier erg onder de indruk van gezag want als hoogtepunt werd het paleis genoemd. Dat was eigenlijk niet meer dan wat open ruimtes met marmeren vloeren die je niet mocht betreden en waar kennelijk de gezagsdragers vroeger en nu hun spijzen nuttigen, zich vermaken en weinig tot niets nadenken over de noden van het volk. Men vroeg mij extra geld als toerist en om te fotograferen. Dat laatste heb ik geweigerd. Je merkt dat men hier wat gehaaider is en probeert geld van toeristen af te troggelen. Later zal ik mijn slechte ervaringen in Yogya vertellen die nog veel erger en ook lachwekkend waren.
Ik ben voor het eerst gaan shoppen. De eerste markt was een grote ruimte die tot de laatste millimeter was gevuld met stalletjes vol met kleding. Ik heb twee kleine blouses gekocht voor onze neefjes uit Amsterdam. Het is altijd leuk een doel te hebben dan kan je ook onderhandelen en zoeken. Komisch waren alle modepoppen die getooid waren met hoofddoeken. Ik stel voor die te gaan importeren naar Nederland als protest tegen Wilders en de opkomst van de islamofobie. De meeste moslims die ik hier ontmoet zijn niet zo strikt. Zoals mijn riksjarijder vandaag zei, “Ik ben te druk om te bidden.
’s Middags belandde ik in een amusementspark. Het was komisch om te zien hoe er hier gegokt werd en spelletjes werden gedaan. In Nederland is er veel geluid, zijn er knallende apparaten, veel beren en snelle attracties met gillende pubers. Hier was een griezelhuis en een draaimolen met bootjes. Het enige snelle apparaat was een kleine achtbaan waar het treintje gezellig opboemelde. De gokapparaten waren improvisorisch gemaakte opstellingen van cola-flessen of speelgoed poppen waar je een bal naar toe moest gooien of een ring. Wat betreft snoepwaren was er popcorn maar geen suikerspin. Er liepen weinig mensen en omdat ik niet in de draaimolen mocht, was ik er ook al snel uitgekeken.
In het hotel ontmoette ik Roswitha uit Duitsland die net uit Bali kwam waar ze wajangpoppen had leren maken. Ze sprak over een heerlijke homestay in Ubud waar ik misschien nog naar toe zal gaan met Monica. We hebben samen gegeten, heerlijk veel groente, pittige garnalen en kip. Op de achtergrond zong iemand prachtige muziek van Lionel Richie en Michael Jackson. Maar toen ik me omdraaide zag ik daar een veel te dikke, treurige jongen zitten achter een hammondorgeltje en bovenal ook nog die rode kerstmuts op. Daarna zijn we naar een slaapverwekkende voorstelling gegaan met prachtige aangeklede mannen die uiteraard onverstaanbaar Indonesisch spraken maar ook niet of nauwelijks bewogen. Het twee deel was een act die alle flauwe clownsgrappen in zich had die wij ook kennen uit het circus. Tegen elkaar aanlopen, elkaar niet zien, over elkaar heen springen. Het publiek dat tot die tijd lekker had zitten eten en kletsen, bulderde opeens van het lachen en had zijn volle aandacht er bij. Omdat ik twee skype afspraken had kon ik gelukkig eerder weg. Het was grappig iedereen in Nederland te zien: koud, aan de wijn en het kerstdiner aan het voorbereiden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten