Druk Bandung

Druk, druk Bandung

Toeterende auto’s, honderden scooters, bedelende kinderen, opdringerige verkopers, schreeuwende reclames. Ik sjees achterop een zogenaamde O jack (scooter) door Bandung. Het is druk, warm en iedereen is ergens naar toe op weg.  Als je de auto neemt, kost het je soms twee tot vier uur om ergens te komen. Met de scooter ben ik ergens veel sneller.

Gisteravond ben ik aangekomen. Ik zit in een huis met 4 vrouwen. Men werkt in vier wijken en geeft workshops aan straatkinderen. Een van die workshops zal een voorstelling worden eind februari. Maya richt zich met name op beeldende kunst. Linda heeft de moeilijkste groep onder zich. Zij spreekt het best de taal en heeft al vaker in Indonesie gewerkt. Renske regisseert de voorstelling. Maritta filmt en maakt een documentaire van het gehele project. Allemaal vrouwen die het lef hebben om dit te doen. Met alle hobbels die er zijn. Op de site van Ubuntu zijn overigens diverse filmpjes van het project te zien. (http://www.ubuntutheatre.org/).

Ik heb al veel met iedereen gepraat en ieder geeft op zijn eigen manier aan dat het zwaar en intensief is. Na een dag doemen veel vragen bij me op. Ik heb met Marieke het beleidsplan van Ubuntu geschreven en een van de doelstellingen is de kinderen zelfvertrouwen te geven. Interessant is dat de kinderen in een onderzoek van Linda aangaven dat ze veel zelfvertrouwen hebben. Ik kan me dat antwoord ook wel voorstellen. Vandaag heb ik kinderen gezien die stoer, introvert, gepantserd waren.  Ze hebben allemaal al geleerd om te kunnen overleven op straat. Het is daar hard, onveilig en de kinderen zijn het liefst in groepen om te kunnen overleven. Veel kinderen hebben wel ouders maar zijn op straat om bij te verdienen voor o.a. hun schooluniform, familie etc. Ik zag vandaag een kind van nog geen drie die al enorm assertief was en zich het kaas niet van het brood liet eten toen hij door een paar grotere jongens geplaagd werd.

Ik heb een aantal pubers gevolgd die met elkaar muziek maken Zij zullen de muziek verzorgen in de voorstelling. Maritta en ik moesten eerst op een druk kruispunt een uur wachten tot de kinderen er waren. We gingen in een stadsbusje en kwamen uiteindelijk bij een studio. Deze was op zondag ingepland dus toen moesten we wat anders bedenken. Uiteindelijk bleek een andere studio vrij te zijn. De studio was een heet kamertje waar een drumtoestel stond, een paar electrische gitaren en boxen die niet goed waren afgesteld. Alles knetterde, zoemde, trilde. De kinderen gingen desondanks niet onverdienstelijk spelen en zingen. Toch bleek dat ze weinig met elkaar speelden en hun concentratie gering was. Er was geen docent en men nam weinig aan van Maritta. Ze zijn niet gewend zich te conformeren aan wat een oudere zegt. Als het hen niet beviel, deden ze wat ze liever zelf wilden doen.

En de vragen die ik heb, zal ik nog even bewaren tot ik meer heb gezien. Wel heb ik vanavond veel gekletst met de meiden over hun ervaringen. Het is nu al weer laat dus ik rond deze blog af. Bandung, heel erg anders maar goed om er een week te zien hoe ontwikkelingssamenwerking in de praktijk werkt.