Gisteravond nog even geskypt met Monica en Maaike die worstelden met resp. gedicht en surprises. Hier is weinig Sinterklaassfeer. Wel bereidt iedereen zich voor op een groot feest as woensdag. Vandaag ga ik met de gids van Indonesia Online op pad. Hij wilde me alle toeristische tripjes laten zien terwijl ik toch had afgesproken dat ik het andere Bali zou zien. Volgens hem zijn er geen traditional villages. Omdat ik gisteren met Ketut al het nodige heb gezien, kost het me vrij veel geduld om hem er toe te bewegen niet dezelfde route te doen. We beginnen bij de op een grootste tempel van Bali waar ik aansluit bij een paar Chinezen uit Singapore. Het is groot tempelcomplex en mooi onderhouden. Op mijn verzoek rijden we naar Yeh Pulu waar een spirituele sfeer hangt. Er is een oud relief uit de elfde eeuw gevonden op een rotswand. Een oud vrouwtje geeft me de zegen die in dank aanneem. Hoe meer zegeningen hoe beter. Toch nog een beetje goede gaven op deze Sint-dag. De gids zet me af bij een weg en ik loop zelf een lange weg af door de rijstvelden. Er wordt hard gewerkt en een jolige pick-up vol jonge mannen lachen me toe. De gids wil me dan naar het hotel brengen maar ik weet hem er toe te bewegen naar Bantuan te gaan. Op een zielig parkeerterrein eten we wat. Ik neem een bananenbroodje en een cola, hij eet nasi met zijn handen achter in de winkel. Hij brengt me naar een ‘traditional house’ waar een oudere man prachtige beelden maakt. In elke huis staat een tempel waar mensen hun offers brengen. Voor de komende ceremonie zijn alle tempels prachtig aangekleed inwit en geel. Op de terugweg laat hij de winkel van een vriend zijn waar vooral commercieel houtsnijwerk is (niet zo mooi) en rijden we langs de school van zijn dochter en zijn huis. We gaan uiteraard als vrienden uit elkaar.
Het hotel rijdt me ’s avonds naar restaurants en ik besluit vandaag iets uit de gids te gaan bezoeken Naughty Nuriss. De naam zou iets anders vermoeden maar er wordt vlees gebraden op een grote barbecue. Ik beland in de auto met een pas getrouwd koppel uit Taiwan die er ook gaat eten. Zij krijgen circa 50 cm spareribs, ik een zeer klein pootje van een kippetje en daarom bestel ik er nog wat sate bij. Ik raak in gesprek met een gezin uit Jakarta. Als ik aangeef me als Hollander een beetje te schamen voor ons verleden in Indonesie zegt de vader: ‘Laten we naar de toekomst kijken, dat is altijd beter’. Dat wordt voorlopig het motto van mijn reis niet meer terugkijken naar de afgelopen jaren, hooguit verteren, maar vooral weer toekomst gericht worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten