Ik volg het project van Ubuntu en het is interessant te zien hoe eea verloopt. In vier wijken is men aan het werk. Renske is ziek geworden en Anna, een 24 jarige actrice van Main Theater doet nu de regie. Gisteren werd er gerepeteerd op een parkeerterrein. Anna had er goed de wind onder en alle kinderen letten goed op. De pubers luisterden ook goed en deden ook mee.
Het stuk zal gaan over het leven op straat en een meisje speelde vol vuur een moeder die haar kinderen weer de straat op stuurt. Alle kinderen hebben eigen plekken waar ze proberen geld te verdienen. 30.000 is meestal de target. Ubuntu gaf hen drinken en een klein snackje. Bij elke repetitie krijgen de kinderen eten. Eerst was het de bedoeling dat de ouders gingen koken maar dat is nog niet tot stand gekomen.
Het was triest te zien dat Grace (zes jaar) serieus had mee gerepeteerd en na afloop met een vriendinnetje achter ons aan liep, op weg naar haar werkplek. Zes jaar oud, alleen op straat, oversteken over drukke kruispunten en tot diep in de avond aan het werk. De overheid zegt dat er geen straatkinderen zijn maar de straten geven ene ander beeld. Dat de overheid gratis school heeft geregeld is leuk, maar de boeken en de schooluniforms moeten nog wel betaald worden. Ubuntu geeft hen weer even de mogelijkheid kind te zijn. Batera de partner organisatie is bezig de kinderen echt van straat te krijgen. Dat is niet gemakkelijk want veel kinderen zijn niet anders gewend. Ze hebben er ook veel vrijheid, hun vrienden zijn daar en het is soms prettig niet thuis te hoeven zijn. Er zijn kinderen die tien broertjes en zusjes hebben in een veel te klein huisje. Er zijn ouders die hun kinderen mishandelen maar er zijn ook ouders die liever willen dat de kinderen niet de straat op gaan. Het is nog niet zo gemakkelijk echt goed te bedenken welke aanpak het beste zou helpen .
Op maandag hadden we eerst een afspraak met de sociale dienst, Ubuntu en Batera. We zaten in te diepe stoelen te praten met een coördinator. Veel vriendelijke woorden over en weer, vriendelijk informeren naar elkaar, complimenten over het project. Dat alles om er voor te zorgen dat er een datum voor een voorstelling zou worden gepland die door de sociale dienst werd georganiseerd. Ik vertelde dat ik in de city council had gezeten en de directeur van de sociale dienst in Amsterdam zou vertellen hoeveel goed werk de Indonesische dienst doet. Zij willen meewerken en wij hebben hen gevraagd ook mee te werken aan een meer duurzaam programma. Daar wilde men wel. Er worden kleine stappen gezet in zo’n gesprek , zeker als je beseft dat dit de vierde afspraak was die hier over ging. Misschien dat ik nog de head of the department te spreken krijg deze week.
Hierna gingen we ergens proberen te faxen, ik moet nl mijn officiële aanmelding sturen voor de Provinciale Staten. Dat is in twee stappen gegaan. Bij een bevriende organisatie kon ik het formulier printen. Bij een internetcafé werd het ondertekende formulier gescand en thuis kan ik het dan mailen. Alles kost tijd en duurt langer.
Hierna hebben we geluncht met Theatre Embassy, Ubuntu en Main Theater. Doel van het gesprek was te kijken of we gezamenlijk een cultureel centrum kunnen opzetten. Iedereen heeft andere belangen maar er is wel goed gevoel bij inhoudelijke samenwerking. Main Theater wil graag meer sociale projecten doen, zij spelen al veel stukken van o.a. Bertold Brecht die over sociale thema’s gaan. Uiteindelijk hebben we afgesproken dat er wat gesprekken gevoerd gaan worden met fondsen en de overheid om na te gaan waar in Bandung het meest behoefte aan is. Een soort Pakhuis de Zwijger, verzamelgebouw voor tal van culturele organisaties of een Sociaal Instituut dat theatre for development kennis verder verspreidt en ontsluit. Het is jammer dat ik het vervolg niet kan volgen want dat zal in januari zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten