Amed

Op 31 december heb ik Monica opgehaald van het vliegtuig. Leuk om nu samen verder te reizen. We maakten een lange reis naar Amed waar ons een paradijselijk huisje wachtte. Op 30 meter van het strand, uitzicht op een boedha beeld en ontbijt op het balkon. Enige nadeel waren een paar lawaaiige hippies die de hele dag muziek draaiden en daarbij hun baby heen en weer zwaaiden en daarmee onze rust verstoorden, afgezien van de zekere mate van kindermishandeling. Na meerdere keren vragen, begrepen ze eindelijk dat de golven de mooiste muziek zijn in het paradijs.

Oud en nieuw wordt hier gevierd met veel vuurwerk dat voor 12 uur wordt afgestoken. Rond 12 uur hebben we hard op enkele toeters geblazen die we langs de kant van de weg hadden gekocht. Daarna doken we weer ons bed in. Ik was moe van een nacht stappen en Monica had een jetlag. De dagen in Amed gingen voorbij met slapen, eten en naar de zee kijken.

Ik heb helaas een frozen shoulder opgelopen. Alles is stijf en ik kan bijna niet bewegen. Het heeft wel geresulteerd in een ontmoeting met diverse masseurs die duwden, trokken, aaiden, onduidelijke kruiden aanbrachten en advies gaven in het Indonesisch. De meest bijzondere ervaring was een oud vrouwtje waar ik in haar donkere huisje op bed werd gelegd. Er om heen stonden vier vrouwen te giechelen terwijl de kippen rondom mijn voeten rustig doorgingen met eten.

Ik heb heerlijk gesnorkeld en wist niet hoe leuk dat was. Wat een prachtige vissen: van donker bruine tot groene en blauwe.

Door Gede werden we opgehaald om naar een ceremonie te gaan in Tirtanganga. Het was leuk om hem weer te zien en Monica te laten zien waar ik daar geslapen heb. De ceremonie was erg bijzonder. In de tempel die in de rijstvelden stond kwamen honderden Hindoe’s samen. De vrouwen droegen manden vol met offers. De een nog mooier dan de ander. Omdat het allemaal niet in de tempel kon, werden er meerdere shifts gehouden. Mannen met opvallende hemden met een swastika (een hindoeïstisch teken dat Hitler gejat heeft) hielden de orde. Doel was blessings te vragen voor het gewas. Hoogtepunt was het gevecht om de rijst. De rijst was in balen verpakt en lag in het midden van de tempel. Op het signaal van een van de priesters vlogen alle jongens er op af om een rijstbundel te bemachtigen. Ieder die de rijst wist te verwerven, zou geluk krijgen. Wij kregen van een van de boys ook een hapje rijst. Dat het geluk al is begonnen, blijkt wel uit de mogelijkheid dat we de postcodeloterij hebben gewonnen. (Zeker weten doen we het nog niet omdat ik dit jaar wat loten heb afgezegd). Op de terugtocht brachten we nog even naar Gede 2 (de cruiseshipbutler) de foto’s van zijn gezin. Zijn familie sprak geen woord engels maar na een uurtje werden wij al door Gede gebeld uit Jakarta om uitgebreid bedankt te worden.

We hebben nog een hapje gegeten in de homestay en met Gede heb ik de folder doorgenomen die we voor zijn Kindergarten gaan maken. Hij had leuke foto’s genomen die we goed kunnen gebruiken.